De grote vloed – Sjoerd Kuyper – Tip van Heleen

Het is 4 mei 2029 als Moos wakker wordt in het water. Hij belandt, samen met zijn opa Leon, professor Beck, de burgemeester en misschien een handjevol kabouters in een onvoorstelbaar voorstelbaar avontuur. “De planeet aarde had de mensen oorlog verklaard. Ze had ze alles gegeven wat een mens nodig heeft om te leven: adem, voedsel, water, vuur en schoonheid. Maar mensen wilden meer.”

Moos groeit op bij zijn opa Leon, die hem vond toen Moos’ vader hem te vondeling gelegd had in een rieten mandje. Opa Leon en zijn vrienden zijn maatschappijkritisch en wél voorbereid op de gevolgen van klimaatverandering. Landgenoten, die dachten dat het allemaal wel een beetje mee zou vallen, overleven de grote vloed niet. Sjoerd Kuyper heeft de actualiteit vertaald naar een bizar verhaal over de toekomst. Vluchtelingenproblematiek, fake-news en groepsdruk zijn elementen die probleemloos meedrijven naar een andere tijd.

Moos strandt met zijn medereizigers op het eiland Atlantis, dat ondanks de stevig gemanipuleerde berichtgeving toch blijkt te bestaan. Een warm welkom blijkt een integratie-traject waar je al gauw een jaar of tien over zult doen. Voorlopig moeten ze hun manier van communiceren aanpassen en alle talenten en idealen bundelen voor een ander perspectief. “Wanneer houdt voorlopig op? Vroeg Moos. Misschien vandaag, ik hoop morgen, ik denk overmorgen.”

Ik heb veel mensen lastig gevallen, tijdens het lezen van De Grote Vloed. Aanvankelijk heb ik vooral heel erg gelachen, luid en uitnodigend. Later in het verhaal heb ik vooral zitten onderstrepen en verzucht hoe treffend en filosofisch de samenleving beschreven werd. Een leerling in de bus naar Berlijn: “Mevrouw, waarom krast u steeds in dat boek?” “Omdat er fragmenten in staan die ik heel mooi vind. Ik verzamel mooie woorden en zinnen.” Mijn collega die geschiedenis geeft, een vriend van mijn zoon (eigen schuld, hij begon over literatuur) en iedereen die ik verder kon bereiken moest er aan geloven. “Mijn bucketlist, zei Moos, past op een vleugel van een lieveheersbeestje, er staat maar één woordje op: alles.”

De Grote Vloed heb ik niet gelezen als toekomstroman (gelukkig maar, want eigenlijk houd ik daar ook niet van). Ik las een keihard actueel verhaal, verpakt in humor, menselijkheid en filosofische bespiegelingen. De woordkeuze en gelaagdheid komt denk ik het best tot zijn recht bij wat meer ervaren lezers. Nu er nog mensen zijn die een boek kunnen betalen, zou iedere bestuurder het moeten lezen voor het afleggen van een eed of belofte. “Weet je dat zeker, vroeg de burgemeester, in onze situatie? Ik doe niet aan weten, zei opa Leon, ik doe alleen aan denken, en aan hopen.”

Dit delen:

Gerelateerd

Een reactie plaatsen Reactie annuleren