Lieve Heleen,
Het leek zo leuk, die economie-opdracht waarbij de kinderen een vakantie moesten ‘boeken’ en een folder voor een reisgids moesten maken. Toen ik deze week een vakantiebestemming voor de zomer zocht moest ik opeens weer denken aan onze ernstig geschrokken leerling van een paar jaar geleden. Hij kreeg een 10 voor z’n opdracht, maar heeft er nachtenlang van wakker gelegen.
Inmiddels werken we allebei ergens anders, maar ik startte mijn docentencarrière in jouw vaksectie op een vrolijke school waar op vakantie gaan niet tot de vanzelfsprekendheden behoorde in het leven van de leerlingen. Na de vakantie vroeg ik meestal niet ‘Waar ben je op vakantie geweest?’ maar ‘Heb je nog iets leuks gedaan?’. Waarna logeerpartijtjes bij opa en oma of een dagje zwemmen tot de hoogtepunten behoorden. Er werd niet minder genoten van het mooie weer of de vrije tijd, maar het staat wel in schril contrast met de school waar ik nu werk. Waar ik na de zomer vaak met verbijstering constateer dat werkelijk alle continenten zijn aangedaan binnen slechts één klas.
Voor het vak Economie mochten de leerlingen een droomvakantie uitwerken. Alsof ze een reisbureau waren maakten de leerlingen een verslag/folder met daarin de reisbestemming, activiteiten en bezienswaardigheden in de buurt. Het zou geen Economie-opdracht zijn geweest als daar niet ook een passende begroting bij werd gepresenteerd. Wil je surfles volgen op je droomvakantie? Zoek uit hoe duur zo’n surfles is. Er zat geen beperking op het budget. Je mocht het zo spectaculair maken als je maar wilde. De folders varieerden van kamperen in Bakkeveen tot backpacken in Thailand.
Eén leerling stak er met kop en schouders bovenuit. Hij had werkelijk aan alles gedacht. Van de prijs voor de vliegtickets tot aan het huren van een auto. De duikvakantie op Bonaire was tot in de puntjes uitgewerkt: duikpakken waren gehuurd, excursies geboekt. Het was werkelijk indrukwekkend en hij kreeg dan ook een 10 voor zijn gedetailleerde vakantieplan.
Ruim een maand later meldde diezelfde jongen zich met een benauwd gezichtje bij onze Economie-collega. Met een ongeopende stapel brieven in zijn hand bekende hij dat hij in de problemen zat en het z’n ouders niet durfde te vertellen. De eerste brieven had hij in de container gegooid, maar ze bleven maar komen. ‘Wat zijn het voor brieven?’ vroeg mijn collega. ‘Aanmaningen,’ piepte de jongen benauwd. ‘Waarvoor dan?,’ vroeg m’n collega bezorgd. ‘Voor de vakantie naar Bonaire,’ bekende hij. ‘Ach, jongen toch…’ zei m’n collega geruststellend. Hij begreep ondertussen dat de leerling waarschijnlijk een vakantie via een online reisbureau had aangevraagd. ‘Heb je de vakantie écht geboekt? Dat kan toch helemaal niet. Je bent 14! Kom, dan openen we de brieven en dan help ik je om die vakantie te annuleren. Welke data had je ingevuld?’ ‘Drie weken geleden…’
De jongen bleek zijn droomvakantie via een prijsstuntend online reisbureau te hebben geboekt. Last Minute bleek het goedkoopst. Hij was niet van plan de reis echt te boeken en wist eigenlijk ook niet dat hij dat had gedaan. Vanwege de opdracht wilde hij de prijzen zien in het doorstroommenu waarin hij excursies en andere praktische zaken kon bijboeken. Maar dat lukte alleen door persoonsgegevens in te vullen. ‘Maar je bent toch helemaal niet oud genoeg?’ vroeg m’n collega. ‘Nee, met m’n eigen verjaardag lukte het niet. Ik heb gedaan alsof ik ouder was.’ De brieven bleken uit een opeenstapeling van ‘No Shows’ te bestaan. Van het hotel, de duikschool, de vliegmaatschappij, etc. Ze spraken af dat de jongen thuis zou vertellen wat er was gebeurd en dat de docent dit probleem op zou lossen met de reisorganisatie.
Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Vier dagen lang hing hij aan de telefoon. De reisorganisatie beweerde dat het onder de verantwoordelijkheid van de school viel. De school moest het geld dan maar overmaken in plaats van de jongen. De ouders van de jongen waren misselijk van de stress. Met hun inkomen zat op vakantie gaan er niet in, laat staan dat ze de kosten van een week Bonaire zouden kunnen ophoesten. Mijn collega werd door een bevriende jurist gewezen op het feit dat het überhaupt niet mogelijk zou moeten zijn dat een kind van 14 jaar oud een volledige vakantie kan boeken via een website. En daarmee was de kous af. De reisorganisatie gaf de fout toe en was bereid de helft kwijt te schelden. De school eiste een volledige kwijtschelding en zou anders naar de rechter gaan. De vakantie werd volledig kwijtgescholden.
De ouders en de jongen huilden van opluchting en moeder droeg de jongen op om voor zijn docent hele lekkere chocolade te kopen als bedankje. Met een doosje Merci-chocolade in zijn hand deed deze collega zijn verhaal uitvoerig uit de doeken in de personeelskamer. En die opdracht? Die werd in het vervolg aangepast. Er staat nu met grote hoofdletters bovenaan iedere pagina: Let op! Zorg ervoor dat je de vakantie niet echt boekt!
Grinnikend denk ik terug aan deze opdracht terwijl ik langs vakanties op Bonaire of Curaçao scroll. Zal ik duikles nemen? Of toch niet…
Het is uiteindelijk New York geworden. Ga jij nog wat leuks doen deze zomer?
Liefs!
Janneke
*Afbeelding: Getty Images
Hoe was het op school? 