Na de klap – Marlies Allewijn – Tip van Heleen

Robin heeft een zwaar ongeluk gehad. Opgehaald van een feestje, de ventilator in de auto die nog steeds niet gerepareerd was, een moment van afleiding bij vader die reed. Kapot been, kapot bekken, revalideren… alles komt goed zeggen ze: “Jij bent zo sterk!”.

Na de klap is verdeeld in vier delen. Als lezer leef je met Robin mee in het ziekenhuis en het revalidatiecentrum, daarna thuis, in Parijs en vanaf het moment dat alles op zijn plek viel. Met korte hoofdstukken en geformuleerd in geloofwaardig en actief taalgebruik laat het verhaal je niet los. Knap, overigens, want echt blij maakte het verhaal mij niet.

“De middelbare school was verleden tijd. Net als mijn ouders’ huwelijk. Net als mijn vorige lijf. Wat zou de toekomst brengen? Tolk-vertaler. Tolk verdwaler.”

Het lijf van Robin herstelt, verbaasd over het halen van het eindexamen moeten er plannen voor de toekomst gemaakt worden. Hartsvrienden Samya en Karan maken hun eigen plannen, maar zijn altijd in de buurt. Zij maken zich zorgen om Robin en zouden graag willen dat het echt zo goed gaat als Robin beweert.

“Als melodrama mijn ding was, zou ik zeggen: mijn ogen zijn zo zwart als een bewolkte nacht in de winter; in de verste verte geen ster te zien en koud. Maar dat zeg ik niet. Want dat is stom.”

In een opwelling boekt Robin een reis naar Parijs, als provocatie naar een vader die het laat afweten en Samya en Karan, die de beste vriendschap betwisten. Cellist, chaoot en vader herkent de verwarrende gedachtes, maar ziet in alle drukte nog geen kans Robin te ondersteunen. Lou, inwonend bij de buurvrouw, artiest met een vrije geest, helpt Robin ruimte te maken om voluit te genieten en zich veilig te voelen. Of misschien is zelfs dat weer anders, dan in de chaos in Robins hoofd.

Na de klap gaat over vriendschap, over het vertrouwen in jezelf en over alles wat er kapot kan gaan na zo’n ingrijpende gebeurtenis als een auto ongeluk. Als lezer werd ik meegesleept in de verwarrende gedachten en angstige momenten die Robin beleefde. Doodvermoeiend en hartverscheurend moet het zijn om daardoor achtervolgd te worden. De korte zinnen, de beschreven lichamelijke prikkels die er mee gepaard gingen, ik geloofde iedere paniekaanval. En dat waren er nogal wat.

Na het lezen van Na de klap heb ik recensies van anderen gelezen. Een leeservaring van een jongere heb ik nog niet kunnen vinden. Ik ben erg benieuwd wat iemand uit de doelgroep van dit boek vindt. Als je met jongeren werkt, helemaal als ze getraumatiseerd zijn, vind je dit waarschijnlijk een fantastisch boek. Maar vinden jongeren zelf het niet te zwaar en naar om te lezen? Of houd je als jonge lezer de hoop dat Robin uiteindelijk ontsnapt aan de tentakels van angst en paniek? Ik liet me meeslepen, werd verpletterd door Robins dagboekfragmenten en uiteindelijk gerustgesteld.

Marlies Allewijn vermijdt het benoemen van de sekse, dat is een verfrissende keus. Bij het schrijven van deze boekentip had ik er al moeite mee om er niet mijn eigen invulling aan te geven. Dat is, denk ik, precies de achterliggende gedachte. Sekse doet er in dit verhaal niet zozeer toe, al had ik heus de neiging te gaan zoeken. En als je dan toch wilt zoeken… Waarom is er gekozen voor een klavertje vier bij ieder nieuw deel?

Dit delen:

Gerelateerd