Hoe was het op school?

De caviapartij – Heleen

Lieve Janneke,

Bij jullie op school werd gedebatteerd in de aanloop naar de verkiezingen, zag ik. Bij ons vond het debat, weliswaar wat ongestructureerd, vooral plaats in de klas. Op de dag dat iedereen van achttien jaar en ouder een stem uit mocht brengen, mochten ook de leerlingen uit onze bovenbouw naar het stembureau. De uitslag van de verkiezingen op school noemde een collega nog “puberaal gedrag” en “afzetten tegen…”, hij wist toen nog niet dat de uitslag op school niet eens zo erg afweek van de uitslag van de landelijke verkiezingen.

De leerlingen leken voorbereid op de verkiezingen. Luid en duidelijk liet een aantal van hen weten wie hun stem zou krijgen. Een uitnodigend “Wil je vertellen hoe je tot die keuze gekomen bent?” werd als een aanval gezien. Met stemverhef klonken er wat termen door het lokaal, die uit het programma van de betreffende partij zouden kunnen komen. Na het “Maar waar stemt u dan op, extreem links zeker?” had ik het gevoel dat ik me moest verantwoorden. Ik wilde best vertellen, maar verantwoorden ging me toch net wat te ver.

Toevallig of gelukkig was het net tijd om naar het stembureau te vertrekken. Onderweg naar het stembureau, het restaurant bij ons op school, vroeg iemand me: “Mevrouw, hoe heet de partij van Geert Wilders ook alweer?” Omdat je kon stemmen op partijen en niet op kandidaten was dat natuurlijk wel praktisch om te weten. Op één leerling na “Ik vind mezelf te jong.” brachten alle leerlingen hun stem uit. De stemming was uitgelaten en tien minuten pauze zouden bijdragen aan de kans die mijn les over woordenschat nog zou maken.

Als ik lessen over woordenschat maak, gebruik ik vaak het programma Quizizz. Daarin kun je op een activerende manier de leerstof oefenen en toetsen. Wie wel eens een Quizizz van mij gebruikt of gemaakt heeft (ze zijn voor iedereen te gebruiken), weet dat ik altijd caviafoto’s als illustratie toevoeg. Cavia’s zijn gezellige dieren en bovendien blijken ze ontzettend fotogeniek. Ik houd nou eenmaal van een persoonlijke knipoog in de les.

Na de verkiezingen werd me nog een keer gevraagd op welke partij ik gestemd had. De toon was anders en ik vertelde dat ik gestemd had op een partij die bij mijn idealen past. Ik vertelde over duurzaamheid, over onderwijs en cultuur en over economie en was blij dat er aandacht was. Toen ik begon over dierenwelzijn viel bij iemand een kwartje. “U heeft natuurlijk gestemd op die caviapartij!” Ik weet niet zeker of dat een persoonlijke knipoog terug was, maar onze eigen cavia kreeg die dag iets extra lekkers.

Liefs, Heleen

Afbeelding: De cavia van Heleen

Winactie: Dit boek is dodelijk – Ravena Guron

Een goed boek is, wat ons betreft, één van de leukste cadeaus die je kunt krijgen. Met de feestdagen voor de deur is het tijd voor cadeaus. Met onze adventskalender tellen we af tot de kerstvakantie en kun je elke week een ander mooi boek winnen.

Deze week kun je Dit boek is dodelijk van Ravena Guron winnen. Je hebt een week de tijd om te reageren via onze instagram-pagina. Leerlingen van Heleen en Janneke mogen ook een bericht sturen via Magister Berichten. Op 1e advent, zondag 3 december 2023, maken we de winnaar bekend.

Klik hier om deel te nemen aan de wedstrijd

Waar gaat het over?

Jess Chaudhary, een leerling die zich voorbeeldig moet gedragen om haar studiebeurs te behouden, schrijft graag verhalen. Eén van haar verhalen betreft een thriller-achtig verhaal waarin iemand wordt omgelegd. Wanneer een van de rijkste en populairste leerlingen van de school om het leven komt slaat de schrik haar om het hart. De leerling is op precies dezelfde wijze vermoord als staat beschreven in haar verhaal. Dan ontvangt ze een verontrustend bericht: een bedankje voor de inspiratie.

Jess wordt betrokken bij het politieonderzoek. Ze lijkt de enige te zijn die het mysterie rondom de dood van haar studiegenoot kan oplossen. Langzaam dringt tot haar door dat deze zoektocht ook om háár leven of dood zal gaan. Zullen er nog meer doden vallen?

Deze booktokhit werd onlangs vertaald en is dus sinds kort in het Nederlands verkrijgbaar. Het is een bloedstollende pageturner, interessant voor liefhebbers van o.a. Holly Jackson, Margje Woodrow en Cis Meijer. Het verhaal speelt zich af op een kostschool en heeft daarmee wel wat Dark Academia-vibes. Waar veel jeugdthrillers aan de voorspelbare kant zijn zit in dit boek een creatieve plottwist die je niet meteen aan ziet komen.

Heb je zin in een paar avonden vol spanning, tiener intriges en moord… dan is dit boek absoluut een aanrader voor jou.

Niet gewonnen, maar wel nieuwsgierig geworden naar dit boek? Klik hier om het boek te bestellen.

Liefde en dood in de rode stad – Rindert Kromhout – Tip van Janneke

Wie De poppenspeler van Lampedusa heeft gelezen zal zich ongetwijfeld nog weleens hebben afgevraagd hoe het de gepassioneerde Davide is vergaan, nadat hij afgewezen in de liefde van het toneel verdween. Rindert Kromhout schreef een nieuw, zelfstandig te lezen boek over het leven in Italië met de titel Liefde en dood in de rode stad, waarin de hartstochtelijke student Mahmood de inmiddels 49-jarige Davide tegen het lijf loopt.

Het verhaal speelt zich deze keer af in Bologna, waar linkse jongeren protesteren tegen de (deels corrupte) autoriteiten en waar rechtse groeperingen ogenschijnlijk onbestraft aanslagen plegen. Mahmood heeft een Libische vader en volgt daarom de ontwikkelingen rondom dictator Kadhafi op de voet. Wanneer er een Italiaans passagiersvliegtuig uit de lucht wordt geschoten, een gebeurtenis die overigens echt heeft plaatsgevonden, vraagt hij zich steeds vaker af of zijn verdwenen vader hier misschien iets mee te maken heeft. Tegen die woelige achtergrond van de jaren 80 is Mahmood vooral zoekende naar zichzelf. Wil hij literatuur blijven studeren of wordt hij toch liever kok? Ondertussen raakt hij tot over zijn oren verliefd op de veel oudere Davide.

‘Ik vind het wel een beetje raar dat dit boek over een liefdesrelatie gaat tussen een 19-jarige jongen en een 49-jarige kerel,’ zei een leerling na mijn korte klassikale pitch, ‘of eigenlijk vind ik dat leeftijdsverschil gewoon een beetje vies.’ Is een relatie tussen twee volwassenen, die uitgaat van oprechte gevoelens en verlangens, ooit echt vies te noemen? Wat het leeftijdsverschil dan ook mag zijn… Ik vind van niet. Of er sprake is van een machtsverschil op hiërarchisch of intellectueel niveau valt te bediscussiëren. En of één van de twee personages te beïnvloedbaar is ook. Maar vies? Nee. Juist de vooroordelen die met een dergelijke ongebruikelijke relatie gepaard gaan, worden hier zorgvuldig onder de aandacht gebracht.

Dat leeftijdsverschil levert tegelijkertijd een handig stijlmiddel op om de snel veranderende kijk op homo’s in de jaren 80 in beeld te brengen. Waar de jonge Mahmood, geheel in stijl met het groeiende progressieve activisme van de eighties, trots aan de wereld wil laten zien dat hij verliefd is op een man. Daar is de oudere Davide nog behoedzaam en terughoudend, getekend door een minder tolerante jeugd vlak na de oorlog.

Welke wijze lessen over zelfbehoud kan Davide vanuit zijn levenservaring meegeven aan de levenslustige Mahmood? En lukt het Mahmood om met zijn positieve en frisse blik het zelfbeeld van Davide te veranderen? Kortom: in hoeverre kun en wil je openlijk jezelf zijn in een wereld waar nog lang niet iedereen dat accepteert? Helaas is dat vandaag de dag nog altijd een vraagstuk waar mensen uit de lhbtqia-gemeenschap mee worstelen. En dat maakt dit verhaal nog steeds actueel.

Wie graag verhalen leest met een duidelijke kop en een staart blijft mogelijk met een ontevreden gevoel achter na het lezen van Liefde en dood in de rode stad. Er worden een aantal maatschappelijke thema’s aangestipt, we volgen een korte tijd de dromen van Mahmood, aanschouwen de worsteling van Davide en er wordt een interessant tijdsbeeld geschetst. Maar iedere lezer, fan of niet, zal met vragen blijven zitten aan het einde van het boek. De één zal vinden dat er te veel verhaallijnen zijn blijven liggen en de ander zal genieten van een boek zonder duidelijke en eenduidige clou maar wél met een treffend omschreven tijdsbeeld.

Liefde en dood in de rode stad is het beste te omschrijven als een literaire momentopname van rond de 100 pagina’s lang, waarin van alles speelt op persoonlijk en op maatschappelijk niveau, maar waarvan een deel van de verhaallijnen nooit zal worden ontrafeld. Voor het plot moet je het niet lezen, maar het is zeer geschikt voor wie op zoek is naar een sfeerschets van de onstuimige jaren 80 in Italië, verteld door de ogen van een jonge man die volop in het leven staat. Door het geringe aantal pagina’s en de schrijfstijl die ruimte voor eigen verbeelding over laat, kan dit korte verhaal worden ingezet als een overzichtelijke kennismaking met een meer literaire schrijfstijl.

De boom die geen bladeren meer wou – Lien Brynaert – Heleens winterse leestip voor op je verlanglijstje

De Sint is weer in het land en daarmee is een tijd vol feestelijkheden en cadeaus weer gestart. We geven allebei een winterse leestip voor de verlanglijstjes in december. Heleens tip is De boom die geen bladeren meer wou van Lien Brynaert met illustraties van Marieke Nelissen.

Waar gaat het over?

De boom die geen bladeren meer wou gaat over een prachtige boom in een heel gewoon bos. Wat niemand kon zien was dat voor die ene boom de winter maar bleef duren en de lente niet kwam, zelfs al werden zijn bladeren groen. In dit poëtische prentenboek zijn liefdevolle woorden gegeven aan misschien wel het moeilijkste onderwerp dat bestaat. Een boek waarvan je ‘gewoon’ kunt genieten én dat kinderen en volwassenen steun kan bieden als ze moeten omgaan met verlies.

Waarom is De boom die geen bladeren meer wou geschikt voor een verlanglijstje in december?

Aan het einde van het jaar, als de houtkachel aangestoken is, zoeken veel mensen een moment van bezinning. Wat is het waardevol dat er zoveel boeken zijn die richting en woorden kunnen geven aan jouw overdenking. Ik ben dol op prentenboeken, maar ook een beetje bang voor tekst op rijm. Bovendien ben ik bij ons op school rouwconsulent en heb ik zomaar weer een goede reden om dit boek op mijn lijstje te zetten.

Nieuwsgierig geworden?

Klik hier om het boek De boom die geen bladeren meer wou te bestellen.

Luchtballondebat – Janneke

Ha Heleen,

Daar stond ik dan tussen Chantal Janzen en Sinterklaas in de fictieve luchtballon van het brugklasdebat. De leerlingen hadden bekende namen in een pot gestopt en een andere bekende naam getrokken. Mijn naam zat er ook bij. Vijf brugklassers vertegenwoordigden Donald Trump, Mark Rutte, Chantal Janzen, Sinterklaas en moi, hun eigen docent Nederlands. Stel dat de luchtballon dreigt neer te storten, wie gooi je er dan als eerste uit? Ik hield m’n hart vast… Maar na een reeks vlammende betogen bleek die keuze voor de klas niet moeilijk: de politici als eerste, die praten alleen maar.

Vorige week waren er verkiezingen op school en deze week hebben we een debatdag voor de examenklassen. Betogen, overtuigen en een standpunt innemen is hier aan de orde van de dag. Debatteren is bij ons een jaarlijks terugkerend onderdeel van het vak Nederlands. Door te debatteren vergroten leerlingen hun spreek- en luistervaardigheden. Het versterkt burgerschapscompetenties als kritisch denken, argumenteren en respect tonen voor de mening van anderen. Dat laatste is misschien nog wel het belangrijkste. Want hoewel het er af en toe verhit aan toe gaat, leren de leerlingen op deze manier hoe ze het onderbouwd en op een beschaafde manier oneens kunnen zijn met elkaar.

Bij elk debat hoort ook een winnaar. Net zoals de Tweede Kamerverkiezing winnaars en verliezers kent. Maar hoe kies je bij een debat, of verkiezingen, een winnaar? Waar stem je op? ‘Iedereen heeft een goed verhaal,’ zei een leerling. ‘Ik ben het met niemand echt eens, maar ook niet helemaal oneens. Waar moet ik dan voor gaan?’ Zonder het zelf te weten beschreef hij het probleem van de zwevende kiezers.

Het luchtballondebat voor de brugklas kent daarom een aangename tussenstap. Voor de uiteindelijke winnaar wordt verkozen, stem je eerst een aantal opties weg. ‘Ik weet altijd wat ik níét wil,’ riep een kereltje van elf jaar oud, ‘maar ik vind het heel moeilijk om te bepalen wat ik wél wil. Dat vindt m’n moeder ook altijd lastig aan mij. Vooral op vakantie.’ Toch zit in dit systeem wellicht een oplossing verscholen voor de zwevers onder ons. Streep eerst eens alle opties weg die je hoe dan ook niet wilt. Kunnen we ons politiek stelsel niet veranderen? Zonder pardon gooien we een aantal partijen uit de luchtballon en de rest moet een coalitie vormen.

Toevallig kreeg ik deze zomer een ballonvaart voor mijn verjaardag in de stad Luxor, Egypte. Het viel me op hoe van bovenaf opeens de scheidingslijn duidelijk zichtbaar werd tussen leefbaar gebied en uitzichtloze woestijn. Op de grond voel je dat minder. Misschien werkt dat in de politiek ook wel zo. Het zou misschien best verfrissend zijn om de formatie in een luchtballon boven Nederland te laten plaatsvinden. Hopelijk levert de afstand met de wekenlange verkiezingscampagne wat lucht op in het formatiegesprek. En wie weet verhoogt ‘het gevoel van neerstorten’ de urgentie om er met elkaar uit te komen. Het mag duidelijk zijn dat in het huidige politieke landschap heel wat kritieke onderwerpen dreigen neer te storten.

Wat het luchtballondebat in mijn brugklas betreft: na de wegstemronde startte een debat over de enige persoon die uiteindelijk in de luchtballon mag blijven zitten. Wie is waardevol genoeg om te behouden? Ik zag mijn mini-me een vurig pleidooi houden: ‘Stem op mij, stem op Janneke! Want ík ben natuurlijk de állerbeste docent Nederlands! En je weet, ik sta hier te speechen, maar de echte ik staat achterin de klas. Ik noteer alle namen die op een ander stemmen. En dan geef ik jullie een onvoldoende voor debat!’

Ook al heb ik m’n twijfels over of hier sprake was van bedreiging en manipulatie richting de kiezers, toch heb ik hard geapplaudisseerd toen ik mezelf glansrijk zag winnen. Eat your heart out, Sinterklaas en Chantal!

Succes met stemmen!

Janneke

*Lijkt het je leuk om ook eens een luchtballondebat met je klas te houden? Bekijk hier de lesbrief uit de methode schooldebatteren van Stichting Nederlands Debat Instituut.

*Afbeelding: Jannekes ballonvaart in Luxor

Het Kerstvarken – J.K. Rowling – Janneke’s winterse leestip voor op je verlanglijstje

Komende zaterdag komt de Sint weer in het land en daarmee start weer een tijd vol feestelijkheden en cadeaus. We geven allebei een winterse leestip voor de verlanglijstjes in december. Janneke’s tip is Het Kerstvarken van J.K. Rowling.

Waar gaat het over?

Het Kerstvarken gaat over Jack, die letterlijk in een andere wereld verdwijnt wanneer hij op zoek gaat naar zijn verloren knuffel. Jacks stiefzus gooide zijn knuffel Ut Varken uit jaloezie uit de auto. Wanneer op kerstavond alle voorwerpen in Jacks kamer tot leven komen, leggen ze hem uit dat Ut Varken in het Land van Verlies is beland. In het Land van Verlies komt hij verloren spullen, verloren ambities en verloren slechte gewoontes tegen. Het geeft Jack een andere kijk op waarde. Wanneer is iets waardevol?

Waarom is Het Kerstvarken geschikt voor een verlanglijstje in december?

Het is inmiddels alweer ruim twee jaar geleden toen Rowlings kerstboek verscheen. Voor het derde jaar op rij is het bij mij in de brugklas een hit in aanloop naar december. Hoewel dit boek Het Kerstvarken heet, raad ik het van harte aan om als sinterklaascadeau te kopen. Het is heerlijk om op 5 december een boek te krijgen, waar je de rest van de decembermaand in kunt verdwalen. De goedheiligman is na pakjesavond weer vertrokken… tijd om je onder te dompelen in een kerstavontuur. En de vraag ‘Wanneer is iets waardevol?’ is een uitstekende vraag om over na te denken in deze maand vol grote gebaren en uitbundige cadeaus.

Nieuwsgierig geworden?

Klik hier om het boek Het Kerstvarken te bestellen.

Rugzwemmen – Marc ter Horst – Tip van Heleen

Stel je voor: je groeit op in een gezin waar álle keuzes verantwoord gemaakt worden. Je eet vegetarisch, reist zoveel mogelijk met het openbaar vervoer en voert al vanaf je geboorte actie om de aarde te redden. Een klein detail hebben je ouders over het hoofd gezien: wat wil je eigenlijk zelf? Noor weet vooral wat ze níét wil, ze gaat niet in een ijsberenpak lopen en zeker niet naar een kamp voor zielige kinderen!

In de zomervakantie moet Noor zoeken naar een fijne plek. Haar beste vriendin gaat op vakantie naar Griekenland en haar broer Bas mag met een vriend mee op vakantie. Noor vindt thuis haar rust, waar ze zo’n behoefte aan heeft, niet. Doordat het huis geïsoleerd wordt, staan er iedere ochtend al vroeg klussers naast haar bed en ze piekert ondertussen over een manier om onder het kamp uit te komen.

Het dagelijkse slechte nieuws over megastallen, koraal en plastic soep maakt Noor somber. Door te gaan zwemmen heeft ze een manier gevonden om te ‘herademen’. Haar ouders waren het er aanvankelijk niet mee eens, maar een gegoogeld tekstje over sporten tegen somberheid heeft ze overtuigd. Zo kan ze haar trainingen en wedstrijden inzetten als excuus om niet mee te kunnen doen aan protestacties.

In de zomervakantie is er geen zwemtraining en zoekt Noor haar rust aan de strandjes bij de rivier, in haar eentje, ergens tussen ongemakkelijk en prettig. Noor kan niet lang in haar eentje van het strand en het water genieten. Haar nieuwe klasgenoot Tim blijkt daar ook te zoeken naar een manier om zijn vakantie door te komen. Noor heeft Tim leren kennen als een Nerd die in contacten anders lijkt dan de andere jongens uit haar klas. Ze is dan ook niet direct blij met zijn gezelschap.

Net als het lijkt of het kamp gewoon door zal gaan besluit Noor een andere impuls te volgen. Die impuls brengt haar in situaties die misschien wel leerzamer zijn, dan het kamp voor zielige kinderen had kunnen bereiken. Noor leert over wat familie kan betekenen en dat een compleet gezin echt niet zo vanzelfsprekend is. Ze leert over welke keuzes ouders voor je maken, uit liefde voor jou. Zelfs al vergeten ze je misschien bij die keuzes te betrekken. Noor ontdekt ook om op andere manieren naar vriendschap te kijken.

Rugzwemmen is een fijn boek, korte hoofdstukken en grote mensenhumor tussendoor. Het plot is misschien wat voorspelbaar, maar ook geruststellend. Een persoonlijke verrassing voor mij was ‘weetvoldag’, de verjaardag van de overleden moeder van Tim. Weetvoldag, 20 juli en dus ook míjn verjaardag, is een dag om niets vanzelfsprekend te vinden en van de kleinste dingen te genieten. Dat lijkt me een prachtig cadeau om mee te geven!

Luchten – Heleen

Lieve Janneke,

Het is herfst en ik stel me voor dat dat bij ons in het Noorden net een beetje heftiger is dan bij jullie. Wel denk ik dat bij jullie mooiere herfstbladeren zijn, om de simpele reden dat het bij ons best wel een kale boel is en de blaadjes die gevallen zijn met windkracht 7 weggewaaid zijn. Vervolgens vallen ze ten prooi aan de bladblazer van onze buurman.

Afgelopen week hoopte misschien hier en daar wel iemand op code rood, maar nee hoor. Donkerder dan herfstgeel wilde de voorspelling niet kleuren. Veel leerlingen (de watjes) werden door hun ouders met de auto naar school gebracht. Anderen kwamen met de bus en de echte bikkels, of degenen die op een onhandige plek wonen, kwamen op de fiets.

Ik huis, bij ons op school, in een lokaal in de ‘oudbouw’. Omdat ‘we’ afgelopen jaren gegroeid zijn heb ik een plekje gekregen in de oude school, waartegen onze school is aangebouwd. Ik heb veel geluk dat ik niet, zoals veel collega’s, als een nomade door de school hoef te trekken. Niks is fijner dan om een plek te hebben om mooie boeken uit te stallen, plantjes te laten groeien en een grote theepot klaar te zetten.

Wat kun je beter doen, als je door de regen moet fietsen: je regenpak aantrekken of je nat laten regenen? Ieders moeder zou kiezen voor dat regenpak, waarin de regen je niet natmaakt. Maar hoe zie je er uit in dat regenpak en hoe ruik je als je het uittrekt? En hoe droog blijf je bij condens en zweet? Bovendien, hoe belachelijk zie je eruit als je probeert je regenbroek uit te trekken?

Welke keuze je ook maakt, van de gevolgen moet je altijd even zuchten. En zo kwam het dat ik deze week mij een weg baande, op weg naar mijn lokaal in de oudbouw, langs zuchtende leerlingen. Druppende jassen, natte broeken, squiekende schoenzolen, verregende kapsels en klittenbandsluitingen die overal aan blijven plakken, maar niet los willen om je regenpak eindelijk uit te krijgen. Ik sprak bemoedigende woorden, maakte hier en daar een grapje en vroeg iemand welke smaak thee ik zou zetten. “Die u altijd heeft, kaneel toch?”

In mijn lokaal was het nog koud. De wind stond op de ramen en de uitgedroogde raamrubbers hadden wat regen binnengelaten. Gelukkig lagen er geen boeken in de vensterbank. Ik zette thee en zocht een muziekje op YouTube, Nederlandstalig natuurlijk. De helft van de TL-balken deed ik maar aan, de start van de dag hoefde niet zo wreed te zijn. Nog voor de bel ging druppelden de eerste leerlingen binnen. Natte bovenbenen, droog en fris, want gebracht, ruikend naar regenpak of matige deo en alles daar tussenin.

De thee werd gewaardeerd, de muziek maakte rustig en het uitblazen én wasemen was begonnen. De ramen begonnen te beslaan, natte boeken werden met een vies gezicht op tafel gelegd en hier en daar lag zelfs een waterplas. Ik voelde, plaatsvervangend, die natte broeken kriebelen en het leek wel alsof mijn eigen kleding de luchten absorbeerde die de klas meegebracht had. Het raam opendoen was geen optie, terwijl het lampje van de luchtkwaliteitsmeter al rood was geworden.

Een uitgebreide dagopening en een lesje spelling met de deur open. De dag was begonnen. Later op de dag squiekte ik naar de nieuwbouw. Hier en daar lag nog een regenbroek op de grond, met één pijp binnenstebuiten. Ik zag iemand een kletsnatte jas uit een kluisje halen en een hand door zijn opgedroogde gelharen halen. Buiten was het droog, het raam kon weer open. Zure luchten mochten ontsnappen terwijl ik in de verte de donkere wolken al weer aan zag komen. Straks thuis zou ik even gaan luchten met de hond. Mijn regenjas hing al klaar.

Liefs, Heleen

Afbeelding: Getty Images

Boeken in de schouwburg – Theatertips

Het nieuwe theaterseizoen is alweer zo’n anderhalve maand geleden begonnen. Heleen en Janneke hebben hun kaartjes al gereserveerd en kijken ernaar uit. Wist je dat er ook veel Nederlandse (jeugd)literatuur tot een toneelstuk wordt herschreven?

We lichten een paar interessante voorstellingen voor je uit. We hebben ze (nog) niet allemaal zelf gezien en zijn vooral zelf erg nieuwsgierig.

Gozert – Jeugdtheater Hofplein

Janneke bezocht een paar weken geleden de voorstelling Gozert. Een vertolking van het veelgeprezen boek van Pieter Koolwijk. Een bijzonder komisch en ontroerend verhaal over een jongetje, Ties, die de wereld waarin hij leeft anders ervaart dan andere kinderen. Samen met zijn imaginaire vriend Gozert beleeft hij avonturen. Maar die avonturen zorgen er ook voor dat hij tijdelijk uit huis wordt geplaatst en in huize Hoopvol terecht komt. Gozert laat je nadenken over een aantal vragen: Waar houdt de werkelijkheid op en waar begint de fantasie? En is daar wel een eenduidig antwoord op? Zijn wij genoeg ingericht op mensen/kinderen bij wie die grens minder duidelijk is? Interessant voor tieners in de eerste en tweede klas.

Nieuwsgierig geworden naar het verhaal ‘Gozert’ van Pieter Koolwijk? Klik hier om het boek te bestellen.

Winterwater – Feikes Huis, Studio Figur, Rieks Swarte i.s.m. De Toneelmakerij

Winterwater is de debuutroman van de Friese schrijver Lex Paleaux, die een deels autobiografisch verhaal schreef over de verwondering van een kind die de wereld om zich heen bekijkt. Het kind groeit op in een strenggelovig Fries dorp. Hij stelt veel vragen en naarmate hij ouder wordt zijn er steeds minder mensen die die vragen willen beantwoorden, met grote eenzaamheid tot gevolg. In deze voorstelling wordt gebruik gemaakt van poppen, tekeningen, maquettes, live-cinema en muziek. Wij kijken erg uit naar de creatieve theatervorm en bezoeken de voorstelling samen. Interessant voor jongeren vanaf 14 jaar.

Nieuwsgierig geworden naar het verhaal ‘Winterwater’ van Lex Paleaux? Klik hier om het boek te bestellen.

Sonny Boy – Tarikh Janssen

Sinds deze week kun je via de leesbevorderingsactie Heel Nederland Leest het boek Sonny Boy gratis ophalen bij alle bibliotheken. Des te leuker dat in dit theaterseizoen ook een vertolking van dit boek te zien is op het toneel. Een verhaal over een Surinaamse student die in 1928 als kostganger bij een gescheiden Hollandse vrouw met vier kinderen intrekt. Als ze zwanger van hem blijkt te zijn is het schandaal niet te overzien. Het jongetje heet Waldy en in dit toneelstuk wordt het verhaal Sonny Boy verteld vanuit zijn perspectief. Interessant voor jongeren vanaf 16 jaar, bovenbouw havo en vwo.

Nieuwsgierig geworden naar het verhaal ‘Sonny Boy’ van Annejet van der Zijl? Klik hier om het boek te bestellen.

De avond is ongemak – Bos theaterproducties, Jip Smit & Imke Smit

De tweeling Jip en Imke Smit speelt het beklemmende verhaal De avond is ongemak. De debuutroman van schrijver Lucas Rijneveld vertelt het verhaal van een gereformeerd boerengezin dat een kind verliest. Door de ogen van Jas, die zich ophoudt in het niemandsland tussen kindertijd en volwassenheid, zie je hoe de familieleden elk op hun eigen manier omgaan met het verlies. Grote thema’s als de dood, rouw en schuldgevoel komen naar voren in de ontroerende gesprekken tussen de door verdriet ontspoorde Jas en haar dode broer. Interessant voor jongeren vanaf 16 jaar, bovenbouw havo en vwo.

Nieuwsgierig geworden naar het verhaal ‘De avond is ongemak’ van Lucas Rijneveld? Klik hier om het boek te bestellen.

VAMPS, vers bloed – Nicole Arend – Tip van Janneke

‘In Darkness they shine,’ staat bij de poort van VAMPS te lezen: een eliteschool voor jonge vampieren hoog in de Zwitserse Alpen. Wanneer Dillan op het punt staat om te gaan studeren vertelt zijn vader dat hij staat ingeschreven voor VAMPS. Hij blijkt geen gewone sterveling te zijn. Zijn moeder was een vampier en Dillan is dat ook. Zo vlak voor Halloween leek het me een goed moment om een boek over vampiers te delen.

Dillans medestudenten zijn kinderen van nobelprijswinnaars, CEO’s en grootgrondbezitters met goudmijnen. Vampieren blijken zich in de toplaag van de samenleving te hebben genesteld. Daar steekt zijn zeer normale arbeidersopvoeding schril bij af. Toch blijkt Dillan de meest spraakmakende en bijzondere vampier van zijn jaar te zijn. Zijn bloed is het bewijs. Maar terwijl zijn krachten als vampier groeien, groeit ook het gevaar. Gevaar voor Dillan, zijn vader, zijn school en voor de fragiele vampierbeschaving die in de afgelopen jaren is opgebouwd.

Het valt niet te ontkennen dat de gelijkenis met Harry Potter erg groot is. De noodzaak om als vampier niet op te vallen in de wereld van stervelingen en de controversiële politieke keuze om niet langer stervelingen te onderdrukken maar juist te beschermen, lijkt rechtstreeks uit Rowlings wereld te zijn overgenomen. Ook Dillans opvoeding tussen de stervelingen en de verbazing die dat bij de andere vampierstudenten oproept, is vergelijkbaar met elke andere magische kostschoolconstructie binnen de tienerfictie. En zoals in zoveel fantasy tienerdrama’s is ook hier sprake van een klassiek gevalletje ‘The Chosen One‘, waarbij een doodgewone jongen opeens de uitverkorene blijkt te zijn.

Wie de weinig originele verhaallijn niet los kan laten, kan dit boek beter niet openslaan. Wie zin heeft in een smeuïg, magisch en duister tienerdrama kan juist genieten van de uitbundig uitgewerkte Dark Academia-clichés. Arends schetst een wereld die vol zit met rijk beschreven creatieve vondsten. Een aantal uitvindingen, zoals de starbucks-achtige bar met automaten vol nepbloed, zijn ronduit lachwekkend. Tegelijkertijd is het verfrissend om eens over een magische omgeving te lezen waar geen sprake is van schimmelige kastelen en ouderwets materieel, maar van futuristische glazen gebouwen met de nieuwste high tech vernuftigheden.

Waar het in veel kostschoolgeoriënteerde fantasyverhalen -vampierverhalen in het bijzonder- nog weleens aan inclusiviteit wil ontbreken, is Nicole Arend met een aantal bonte vanzelfsprekendheden aan de haal gegaan. Zo worden er een aantal internationaal georiënteerde machtsbolwerken beschreven en zijn alle vampiers panseksueel. De studenten lijken uit alle hoeken van de wereld te komen en nemen ieder hun eigen gewoontes en verhalen mee.

Het is bepaald geen literair hoogstandje, maar het is wel een heerlijk no nonsense-boek. Wie zich door de eerste twintig bladzijdes vol uitvoerig beschreven goddelijk knappe mensen heeft geworsteld, wacht een spannend verhaal vol knikkende knieën, veroorzaakt door bloedstollende machtspelletjes en adembenemend knappe collega-scholieren. Gossip Girl meets Harry Potter. Wednesday meets Twilight.

VAMPS is een driejarige vampieropleiding, dus dat belooft -je raadt het al- een driedelige vampiertrilogie vol lust, angst en bloeddorstig leiderschap. Voor mij is het een gevalletje guilty pleasure en ik ben stiekem best benieuwd naar het volgende deel.