Hoe was het op school?

Winactie: Six more months of June – Daisy Garrison

De zomervakantie komt eraan! En wat is er dan fijner dan in de zon te zitten met een lekker boek? De komende weken maak je kans op zes lekkere zomerboeken. Leg het alvast klaar voor op het strand of duik er alvast in tijdens een vrij momentje in de tuin of in een park.

Deze week maak je kans op het boek Six more months of June van Daisy Garrison. Je hebt ongeveer een week de tijd om te reageren via onze instagram-pagina. Leerlingen van Heleen en Janneke mogen ook een bericht sturen via Magister Berichten.

Op zondagavond 22 juni 2025, maken we de winnaar met het leukste antwoord bekend. Waar zou jij dit boek willen lezen deze zomer? Laat het achter in de comments.

Klik hier om deel te nemen aan de wedstrijd

Waar gaat het boek Six more months of June over?

Juni is in het onderwijs een bijzondere maand. De zomer komt eraan, het jaar wordt afgerond, plannen worden gemaakt. In het examenjaar in het bijzonder. Afgelopen week werden op allebei onze scholen de examenleerlingen gebeld met goed of slecht nieuws. Een uitgelaten sfeer van nostalgie en vrijheid voert de boventoon. Het einde van de middelbareschooltijd wordt weggelachen en de teleurstelling van gezakte leerlingen wordt doodgeknuffeld: volgend jaar beter.

Precies over die sfeer gaat het boek Six more months of June. Hoofdpersonen Caplan en Mina zijn zich samen met hun klasgenoten hyperbewust van die laatste weken op de middelbare school. De wens om alles wat vertrouwd was nog even wat langer vast te kunnen houden. Maar ook het besef dat er nieuwe kansen komen, een nieuw begin, een nieuwe school, een stageplaats of een tussenjaar.

Ze zijn volwassen(er) geworden, kijken terug op hun schooltijd en elkaar. Zullen ze vrienden blijven als ze elk op een school in een ander deel van het land studeren? Zullen ze hetzelfde voor elkaar blijven betekenen? En zo niet, zal hun band dan beter worden of verwateren? Beste vrienden Caplan en Mina zullen niet de eerste leerlingen zijn die zich dit afvragen, maar ook zeker niet de laatsten. Het is een herkenbaar verhaal voor veel tieners (en hun ouders).

Six more months of June is een coming of age-roman die aanvoelt als een broeierige zomer en een ontroerend inkijkje geeft in het leven van examenleerlingen. Je ziet ze samen groeien. Er hangt liefde en lust in de lucht. Tussen Caplan en zijn vriendin, tussen Mina en de beste vriend van Caplan, maar ook tussen Caplan en Mina. In een reeks uitgelaten examenfeestjes en verhitte gesprekken op school wordt er toegewerkt naar een emotioneel einde van het schooljaar.

Ons leeftijdsadvies: 14+ | Uitgever: Blossom Books | Auteur: Daisy Garrison | Vertaling: Finne Anthonissen | Verschenen: 28 juni 2024

Niet gewonnen, maar wel nieuwsgierig geworden naar dit boek? Klik hier om Six more months of June te bestellen.

Verkeerd geboekt – Janneke

Lieve Heleen,

Het leek zo leuk, die economie-opdracht waarbij de kinderen een vakantie moesten ‘boeken’ en een folder voor een reisgids moesten maken. Toen ik deze week een vakantiebestemming voor de zomer zocht moest ik opeens weer denken aan onze ernstig geschrokken leerling van een paar jaar geleden. Hij kreeg een 10 voor z’n opdracht, maar heeft er nachtenlang van wakker gelegen.

Inmiddels werken we allebei ergens anders, maar ik startte mijn docentencarrière in jouw vaksectie op een vrolijke school waar op vakantie gaan niet tot de vanzelfsprekendheden behoorde in het leven van de leerlingen. Na de vakantie vroeg ik meestal niet ‘Waar ben je op vakantie geweest?’ maar ‘Heb je nog iets leuks gedaan?’. Waarna logeerpartijtjes bij opa en oma of een dagje zwemmen tot de hoogtepunten behoorden. Er werd niet minder genoten van het mooie weer of de vrije tijd, maar het staat wel in schril contrast met de school waar ik nu werk. Waar ik na de zomer vaak met verbijstering constateer dat werkelijk alle continenten zijn aangedaan binnen slechts één klas.

Voor het vak Economie mochten de leerlingen een droomvakantie uitwerken. Alsof ze een reisbureau waren maakten de leerlingen een verslag/folder met daarin de reisbestemming, activiteiten en bezienswaardigheden in de buurt. Het zou geen Economie-opdracht zijn geweest als daar niet ook een passende begroting bij werd gepresenteerd. Wil je surfles volgen op je droomvakantie? Zoek uit hoe duur zo’n surfles is. Er zat geen beperking op het budget. Je mocht het zo spectaculair maken als je maar wilde. De folders varieerden van kamperen in Bakkeveen tot backpacken in Thailand.

Eén leerling stak er met kop en schouders bovenuit. Hij had werkelijk aan alles gedacht. Van de prijs voor de vliegtickets tot aan het huren van een auto. De duikvakantie op Bonaire was tot in de puntjes uitgewerkt: duikpakken waren gehuurd, excursies geboekt. Het was werkelijk indrukwekkend en hij kreeg dan ook een 10 voor zijn gedetailleerde vakantieplan.

Ruim een maand later meldde diezelfde jongen zich met een benauwd gezichtje bij onze Economie-collega. Met een ongeopende stapel brieven in zijn hand bekende hij dat hij in de problemen zat en het z’n ouders niet durfde te vertellen. De eerste brieven had hij in de container gegooid, maar ze bleven maar komen. ‘Wat zijn het voor brieven?’ vroeg mijn collega. ‘Aanmaningen,’ piepte de jongen benauwd. ‘Waarvoor dan?,’ vroeg m’n collega bezorgd. ‘Voor de vakantie naar Bonaire,’ bekende hij. ‘Ach, jongen toch…’ zei m’n collega geruststellend. Hij begreep ondertussen dat de leerling waarschijnlijk een vakantie via een online reisbureau had aangevraagd. ‘Heb je de vakantie écht geboekt? Dat kan toch helemaal niet. Je bent 14! Kom, dan openen we de brieven en dan help ik je om die vakantie te annuleren. Welke data had je ingevuld?’ ‘Drie weken geleden…’

De jongen bleek zijn droomvakantie via een prijsstuntend online reisbureau te hebben geboekt. Last Minute bleek het goedkoopst. Hij was niet van plan de reis echt te boeken en wist eigenlijk ook niet dat hij dat had gedaan. Vanwege de opdracht wilde hij de prijzen zien in het doorstroommenu waarin hij excursies en andere praktische zaken kon bijboeken. Maar dat lukte alleen door persoonsgegevens in te vullen. ‘Maar je bent toch helemaal niet oud genoeg?’ vroeg m’n collega. ‘Nee, met m’n eigen verjaardag lukte het niet. Ik heb gedaan alsof ik ouder was.’ De brieven bleken uit een opeenstapeling van ‘No Shows’ te bestaan. Van het hotel, de duikschool, de vliegmaatschappij, etc. Ze spraken af dat de jongen thuis zou vertellen wat er was gebeurd en dat de docent dit probleem op zou lossen met de reisorganisatie.

Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Vier dagen lang hing hij aan de telefoon. De reisorganisatie beweerde dat het onder de verantwoordelijkheid van de school viel. De school moest het geld dan maar overmaken in plaats van de jongen. De ouders van de jongen waren misselijk van de stress. Met hun inkomen zat op vakantie gaan er niet in, laat staan dat ze de kosten van een week Bonaire zouden kunnen ophoesten. Mijn collega werd door een bevriende jurist gewezen op het feit dat het überhaupt niet mogelijk zou moeten zijn dat een kind van 14 jaar oud een volledige vakantie kan boeken via een website. En daarmee was de kous af. De reisorganisatie gaf de fout toe en was bereid de helft kwijt te schelden. De school eiste een volledige kwijtschelding en zou anders naar de rechter gaan. De vakantie werd volledig kwijtgescholden.

De ouders en de jongen huilden van opluchting en moeder droeg de jongen op om voor zijn docent hele lekkere chocolade te kopen als bedankje. Met een doosje Merci-chocolade in zijn hand deed deze collega zijn verhaal uitvoerig uit de doeken in de personeelskamer. En die opdracht? Die werd in het vervolg aangepast. Er staat nu met grote hoofdletters bovenaan iedere pagina: Let op! Zorg ervoor dat je de vakantie niet echt boekt!

Grinnikend denk ik terug aan deze opdracht terwijl ik langs vakanties op Bonaire of Curaçao scroll. Zal ik duikles nemen? Of toch niet…

Het is uiteindelijk New York geworden. Ga jij nog wat leuks doen deze zomer?

Liefs!

Janneke

*Afbeelding: Getty Images

Winactie: De Klap – Khalid Boudou

Deze week maak je kans op het boek De klap van Khalid Boudou. Je hebt ongeveer een week de tijd om te reageren via onze instagram-pagina. Leerlingen van Heleen en Janneke mogen ook een bericht sturen via Magister Berichten.

Op dinsdagavond 10 juni 2025, maken we de winnaar met het leukste antwoord bekend. Waar zou jij dit boek willen lezen deze zomer? Laat het achter in de comments.

Klik hier om deel te nemen aan de wedstrijd

Waar gaat het boek De klap over?

Als lezen niet perse je hobby is, je kiest bij voorkeur een dun boek en je hoopt dat er wat actie in het verhaal zit, dan heb je geluk als jij De klap wint! De Klap verscheen tijdens De Dag van de Jonge Jury en werd speciaal voor Hoe was het op school gesigneerd door Khalid Boudou zelf.

Milo en zijn vrienden Ryan, Denzel en Sem hebben wekenlang uitgekeken naar de vakantie op Mallorca. Voor ze konden vertrekken moet er ‘nog even’ examen gedaan worden, maar daarna zijn ze klaar voor zon, zee en feesten.

Zoals in iedere vriendengroep verschilt de aandacht voor uiterlijk, drank en versierpogingen onderling nogal. Waar Ryan en Milo het op frisdrank houden, zoeken Denzel en Sem hun grenzen met sterker spul. Vooral Sem loopt harder tegen die grenzen aan dan iemand had kunnen bedenken.

De vrienden, op een tragische manier met elkaar verbonden, raken in de problemen als Sem verdwijnt en betrokken lijkt te zijn bij een gewelddadig incident. Het slachtoffer blijkt lid te zijn van een machtige familie in de onderwereld van Mallorca. Een bloedstollend avontuur ontstaat, op zoek naar Sem, naar de waarheid en naar veiligheid. Zon, zee en feesten lijken plotseling heel ver weg.

Wil jij dit boek, net als Heleen, in één adem uitlezen? Laat dat dan weten en wie weet is deze voor jou!

Ons leeftijdsadvies: 14+ | Uitgever: Kluitman | Auteur: Khalid Boudou| Verschenen: 27 mei 2025

Niet gewonnen, maar wel nieuwsgierig geworden naar dit boek? Klik hier om De Klap te bestellen.

Vreemdeling – Maurits van Huijstee – Tip van Heleen

Joes woont met zijn vader in het kleine dorp Graalkamp. Zijn vader runt daar snackbar de Tuffelhook en in zijn vrije tijd helpt Joes hem regelmatig. Joes (Yousef) is geboren in Syrië, maar kan zich weinig herinneren van zijn tijd daar. Zijn vader is er alles behalve spraakzaam over en dat maakt Joes misschien nog wel meer een Nederlander. Een Nederlander met een Graalkamps accent en zeker geen vreemdeling.

Met zijn beste vriend Ties maakt Joes grappige actiefilmpjes die veel bekeken worden op Tik Tok. Samen gaan ze regelmatig naar het zwembad, waar ze – als het even meezit – Kim tegenkomen. Ties is al jaren stilletjes verliefd op Kim. Kim lijkt vooral aandacht te hebben voor Antoine voor wie vreemdelingen niet welkom zijn in Graalkamp.

Als wordt aangekondigd dat er Syrische vluchtelingen zullen worden opgevangen in een leegstaand hotel in het dorp, stuit dat op protesten waarbij Antoine en zijn vader Ernst Baaks voorop lopen. Protest leidt tot verbroedering én verdeeldheid en zo ervaart Joes hoe een Graalkamper zomaar kan veranderen in een vreemdeling. Met de geheimen die zijn vader voor Joes heeft en alles wat hij er zich bij voor kan stellen wordt hij opgejaagd in een verwarrend en spannend dilemma.

Ik heb Vreemdeling voorgelezen aan achttien leerlingen tijdens de leesmomenten op onze school. Deze leerlingen, uit klas één en twee, verkozen voorlezen boven zelf lezen uit een boek naar keuze. Ze gaven aan kiezen lastig te vinden en zich niet zo lang te kunnen concentreren. Tussen het lezen door spraken we met elkaar over dit boek en er was genoeg te bespreken! Migratie, rassenhaat, identiteit, vriendschap, verliefdheid, drank en trots zijn nog niet eens alle onderwerpen die aan bod kwamen.

Ik, nee wij, hebben Vreemdeling gelezen als een spannend boek met geloofwaardige personages en levensechte situaties. De korte zinnen maakten het voor mij makkelijk om spannend voor te kunnen lezen. We waren het erover eens dat de thematiek actueel en relevant is en gelukkig niet moralistisch. Het was bijna jammer dat het boek uit was, maar het heeft vast een impuls kunnen geven bij het kiezen van een nieuw boek voor de laatste weken van het schooljaar.

Schrijver in de spotlights – Marloes Morshuis

Wie van bloedstollende en maatschappijkritische verhalen houdt is ongetwijfeld al bekend met het oeuvre van Marloes Morshuis. Haar verontrustende toekomstboeken zetten de huidige (wereld)politiek in een ander daglicht. Voorheen werkte ze voor GroenLinks, maar besloot zich daarna volledig te richten op de toekomst van onze planeet door kinderen rechtstreeks aan te spreken via haar dystopische kinderboeken. Want kinderen zijn de toekomst. Een beetje bewustwording kan geen kwaad.

Als kinderboekenschrijfster doet Marloes een beroep op het rechtvaardigheidsgevoel van haar jonge lezers en verhoogt ondertussen hun leesplezier aanzienlijk door avontuurlijke verhalen te schrijven die zich in een grimmige wereld afspelen. Ze neemt haar lezers serieus en schuwt ingewikkelde thema’s als klimaatverandering, sociale overheidscontrole en overbevolking niet.

We bespraken eerder al de tweedelige serie Quotum en Semper Sol: de Hungergames van de lage landen. Het zijn misschien wel de meest gelezen boeken in de onderbouw van Janneke’s school. Zonder uitzondering smaakt deze duologie naar meer en dat komt mooi uit, want Marloes Morshuis schreef in dit dystopische straatje ook al twee andere strijdlustige toekomstboeken: Radovar en Borealis. Deze week kunnen we daar een nieuw meesterwerkje aan toevoegen: Alter.

Alter lijkt twee problemen aan de kaak te stellen. Enerzijds de toenemende kunstmatige intelligentie en digitalisering die onderdeel worden van de besluitvorming in onze samenleving. Is het daardoor nog wel mogelijk om met de menselijke maat te meten wanneer dat nodig is? En anderzijds laat het zien hoe een maatschappij kan drijven op het goed en kwaad van een ‘alwetend boek’, waaruit leefregels zijn ontstaan. Het boek waar hoofdpersonen Roz en Fabian op stuiten heet Alleen Samen. Wie Alter heeft uitgelezen kan het boek omdraaien en zelf een oordeel vellen over het nut en de wijsheid van het alwetende boek, want Marloes schreef niet één maar twee boeken ineen. Alter zit aan de voorkant en aan de achterkant is Alleen Samen erbij ingebonden. Deze prachtig vormgegeven verhalen zijn absoluut weer een aanrader.

Lees hieronder de flapteksten. Wie weet zit er wat moois voor je bij!

Borealis

Joppe is ontvoerd – en niet alleen hij. In het koude, verafgelegen Borealis wachten honderdtachtig kinderen van over de hele wereld op hun lot, bewaakt door de Crew en beheerst door de Trias. In Borealis ontbreekt het de kinderen aan niets. Ze krijgen les, goed te eten en leren op eigen benen te staan, maar de regels zijn streng en de hekken hoog. Als de kinderen horen waarom ze zijn weggerukt uit hun vertrouwde omgeving, realiseren ze zich dat hun lot verbonden is met dat van de wereld. De Trias heeft hen uitverkoren voor een bijzondere toekomst, maar zitten de kinderen daar wel op te wachten? Terwijl de lange en koude winter voor de deur staat, stijgt de temperatuur in Borealis tot een kookpunt. Joppe laat zich er niet onder krijgen en doet alles om zijn vrijheid terug te krijgen. Maar niet iedereen binnen Borealis is hem even gunstig gezind…

Radovar

Jona woont met haar ouders, broertje en oma in Sterrenlicht: een van de enorme flats van Radovar. De inwoners van deze grijze stad zijn in de greep van de familiescore, een puntensysteem dat je positie bepaalt. Families die hard genoeg werken en zo voldoende punten verdienen, klimmen letterlijk op in de stad. Wie te veel minpunten scoort, eindigt als Ondergronder – of erger nog, in een Onderwijk. De regels in de stad zijn streng. Zo mag niemand zonder toestemming naar buiten, zijn planten en dieren verboden en leveren onvoldoendes op school ook minpunten op. Het grootste deel van de mensen in Radovar heeft zich naar het systeem geschikt. Wie hard werkt, kan een luxe leven leiden. Maar doe je niet mee, dan stort je je hele familie in het verderf. Daarom zwijgt Jona. Ze protesteert niet, maar onttrekt zich zoveel mogelijk aan het Sterrenlicht-bestaan. Haar enige vriend is de vreemde klusjesman Zalman, die geïsoleerd diep onder de grond woont. Maar dan maakt Jona hardhandig kennis met de schaduwkanten van Radovar. Zo moet oma verplicht naar een 75-plus-gebouw en blijken de schoonmaakploegen van de Grijze Brigade niet alleen de straten schoon te vegen. Als Jona stiekem naar buiten sluipt en de zwerfjongen Kilian tegenkomt, raakt ze langzaam betrokken bij een verzetsgroep die de ware aard van Radovar wil onthullen. Jona ontdekt dat de schaduwen van de stad meer verbergen dan ze dacht en komt in groot gevaar.

Alter

Roz en Fabian leven in een ideale en vredige wereld. Daarvoor betalen ze een prijs: ze zijn gekoppeld aan een digitaal alter ego, een dialego. Net als iedereen moeten ze zich hetzelfde gedragen als hun ideale digitale spiegelbeeld. Maar Roz en Fabian willen hun eigen leven leiden. Ze zoeken de grenzen van hun vrijheid op. Al snel kleuren hun schermen rood bij de maandelijkse Check – en voor mensen die afwijken van hun dialego is geen plek in de samenleving. Als Roz en Fabian op gruwelijke wijze in de problemen komen, gaan ze op zoek naar de bron van dialego’s. Ze stuiten op een boek dat dertig jaar geleden is geschreven: Alleen Samen. Schuilt tussen de regels van dat verhaal een oplossing… of juist gevaar?

Vertellen – Heleen

Lieve Janneke,

Jij kent een beetje mijn voorliefde voor jongeren die niet helemaal dezelfde weg bewandelen als al die anderen. In mijn huidige functie geef ik veel minder lessen, maar word ik gelukkig nog wel gevonden. Misschien wel juist door diegenen die met een andere blik door de school lopen. Mijn dropjespot helpt daar soms een beetje bij.

Het maakt niet uit of de deur van mijn kamer open of dicht is, hij loopt naar binnen wanneer hij dat wil en blijkbaar is hij welkom. Meestal loopt hij rechtstreeks naar de dropjespot en is al halverwege een zin als hij zijn mond leeg heeft. Vaak heeft hij een vraag, impertinent of niet, vertelt soms een verhaal over iets dat hem verbaast of waar hij zijn mening over aan het vormen is. Wat hij deze keer komt doen is niet gelijk duidelijk, misschien gewoon even kletsen. Voor de vakantie begint wil ik de schoolvisie op lezen geformuleerd hebben, maar hij zorgt voor een verfrissende afleiding.

De dropjes zijn alweer bijna op, hij kijkt me aan met een blik ergens tussen verwachtingsvol en verwijtend. “Volgens mij is het jouw beurt”, grijns ik naar hem en ik ben blij dat hij mijn schaduwdropjespot nog niet ontdekt heeft. “Heleen, heb jij al deze boeken gelezen?” Hij kijkt verschrikt naar de boeken die op het lelijke bankje in mijn kamer geparkeerd zijn. Ik voel me uitgenodigd te gaan bluffen, maar ik kies voor de waarheid. Natuurlijk.

“Heb je deze gelezen?” Hij houdt een boek omhoog dat geschreven is door de zus van een bekende Nederlandse crimineel. “Nee, die niet, maar ze schreef eerder een ander boek, die wel.” Ik rommel tussen de boeken, als ik me niet vergis zit dat boek er ook tussen. “Is het een goed boek?” Ik steek het een na laatste dropje in mijn mond. “De schrijfster van dit boek heeft een verhaal te vertellen dat veel mensen interesseert. Dat ze iets te vertellen heeft, maakt haar niet automatisch een schrijfster, vind ik. Als iemand, literair gezien, een goed schrijver is, verzint zij of hij zelf een verhaal. Daar zit een verschil. Persoonlijk lees ik graag boeken die goed geschreven zijn, het maakt me dan niet uit of het verhaal waar gebeurd is of verzonnen.”

“Een boek is misschien wel gewoon een goed boek wanneer mensen het willen lezen en zorgt dat er gesproken wordt over dat wat geschreven is.” Mijn antwoord is te lang denk ik, hij lijkt alweer met iets anders bezig. Voor hij vertrekt kondigt hij aan de hij Mein Kampf wil lezen voor M&M, maar dat zijn docent daar waarschijnlijk te links voor is. Voor hij de deur uitloopt, en nee die doet hij niet dicht, zeg ik nog dat ik benieuwd ben naar zijn gesprek met de betreffende docent en naar waar hij het boek vandaan gaat halen.

Ik doe de deur toch nog even dicht en haal Aidan Chambers aan en zijn inzichten over het praten over teksten. Volgens mij heb ik de schoolvisie op lezen aardig onder woorden kunnen brengen, ik kan afsluiten en onderweg naar de meivakantie haal ik nog even dropjes voor in de droppot.

Liefs, Heleen

Afbeelding: Droppot

Serie in the spotlights – Laura Wood – The Agency for Scandal

Wie van Bridgerton-achtige schandalen houdt is bij schrijfster Laura Wood aan het goede adres. In haar Agency for scandal-serie laat ze een club eigengereide jonge vrouwen als geheimagenten opereren in het Victoriaanse Londen van de negentiende eeuw. Een eeuw waarin vrouwen vaak zijn overgeleverd aan de grillen van hun man, vader of broers. Zijn die mannen schurken? Dan kun je als vrouw in benarde afhankelijkheidsposities terechtkomen. De geheimagenten van het Vogelhuis komen voor die vrouwen op.

De schandalen vinden plaats op chique bals, in louge gokhuizen, tijdens gemaskerde tuinfeesten en in donkere steegjes. De slimme en stoere vrouwen van het Vogelhuis worden geconfronteerd met de naïviteit en de ego’s van oogverblindend knappe hertogen en gevaarlijk aantrekkelijke schurken uit de onderwereld.

Wie de historische details niet zo nauw neemt en zin heeft in een historische detective met feministische inslag, kan veel plezier beleven aan deze romantische YA-reeks. De boeken zijn los van elkaar te lezen, maar wie ze in de volgorde van verschijning leest komt er in de latere delen achter hoe het de eerdere hoofdpersonen is vergaan. Veel personages keren met een bijrolletje terug in een later deel.

We delen hieronder de flapteksten met je, zodat je zelf kunt bepalen of het iets voor je is.

The agency for scandal – Geheimen en schandalen

De achttienjarige Isobel ‘Izzy’ Stanhope heeft geheimen. Zo is ze smoorverliefd op een jonge hertog die niet eens weet dat ze bestaat. Ook is haar familie berooid achtergebleven nadat Izzy’s vader overleed, maar niemand uit de hogere elite mag dat weten. En dan is er nog haar baan bij de Aviary (Volière), een onderzoeksbureau volledig gerund door vrouwen en gespecialiseerd in het opgraven van schandalen en louche zaken van machtige mannen. Wanneer Izzy betrokken raakt bij een zaak die gaslighting, chantage en vermiste juwelen omvat, én de hertog die haar hart gestolen heeft, doet ze er alles aan om met haar vrienden het web van geheimen en leugens te ontrafelen. Kan ze de waarheid onthullen en de onschuldigen beschermen? En gaat ze de hertog óóit vertellen wat ze voor hem voelt?

A season for scandal – Vermissingen en schandalen

Marigold Bloom is bloemist in de winkel van haar familie. Nadat haar verloofde het uitmaakt ziet het er echter niet zo goed uit voor Mari of voor de bloemenwinkel. Wanneer Mari per toeval kennismaakt met de verschrikkelijk knappe maar extreem humeurige Oliver Lockhart komt ze op het pad van detectivebureau het Vogelhuis. De vrouwelijke detectives daar rekruteren haar onmiddellijk voor een speciale klus: de vermiste zus van Oliver terugvinden. Om haar te vinden moeten Mari en Oliver doen alsof ze pas verloofd zijn. Maar terwijl de lijn tussen waarheid en fictie in hun zoektocht vervaagt begint de neprelatie ook steeds echter te worden…

A game of scandal – Intriges en schandalen

Felicity Vane mag dan een wiskundig genie zijn, haar familie overtuigen van haar academische ambities blijkt een lastige opgave. Ze besluit te infiltreren in de glamoureuze wereld van The Lucky Penny – een illuster gokparadijs – om zo haar toelage voor de universiteit bij elkaar te spelen met een potje kaarten. Dan beschuldigt Ash, de frustrerend knappe eigenaar van The Lucky Penny, haar van vals spel. Zijn beschuldiging zorgt ervoor dat Felicity wordt gerekruteerd door het Vogelhuis – een onverschrokken geheime groep vrouwelijke detectives. Ze raakt verstrikt in een gevaarlijk kat-en-muisspel met de nieuwe vijand van het Vogelhuis, gokker Oscar Laing. Felicity kan het zich niet veroorloven te verliezen, maar ze wordt alsmaar dieper en dieper een criminele wereld ingezogen. En het lijkt erop dat ze gaandeweg ook nog haar hart verliest aan Ash…

Het meisje dat er niet mocht zijn – Wilma Geldof – Tip van Janneke

Binnenkort vieren we 80 jaar vrijheid. Het huidige wereldtoneel bewijst dat een leven in vrijheid geen vanzelfsprekenheid is. Reden te meer om een leestip te besteden aan het onlangs verschenen jeugdboek Het meisje dat er niet mocht zijn. Het is geschreven door Wilma Geldof, die bekend staat om haar indringende jeugdromans over de Tweede Wereldoorlog. Eerder verschenen van haar de jeugdboeken Elke dag een druppel gif en Het meisje met de vlechtjes.

Oorlogsromans zijn gelukkig al lang niet meer zo zwart-wit als ze weleens geweest zijn. Er worden prachtige verhalen geschreven over het grijze gebied tussen goed en fout. Wilma beschrijft het leven van een jonge vrouw, Nora, die zich in dat schemergebied tussen goed en fout begeeft door enerzijds verzetskranten rond te brengen en anderzijds verliefd te worden op een nazi. Haar dochter, Ditte, groeit op in een wereld waar geen ‘grijze verhalen’ mogen bestaan. Wie opgroeit vlak na de oorlog draagt de trots of de last met zich mee van zijn of haar goede of foute ouders.

In het jaar dat het Eichman-proces start, 1961, krijgt Ditte de opdracht om samen met haar Joodse klasgenootje Rivka onderzoek te doen naar hun eigen oorlogsverleden. Ditte weet daar bijna niets vanaf en is ook niet op de hoogte van wie haar echte vader is. Wanneer Ditte haar moeder probeert te interviewen wisselt het boek voortdurend van perspectief. We lezen over Dittes honger naar informatie tijdens haar onderzoek. En we lezen de pijn van haar moeder wanneer ze terugdenkt aan vroeger. Bevrijdingsdag was voor Nora een traumatische dag.

Wilma deed uitgebreid onderzoek naar de afrekening en wraakacties op jonge vrouwen die vlak na de bevrijding plaatsvonden. Hoewel er geen bewijs voor is, lijken de vernederingen voor ‘moffenmeiden’ grootschalig te zijn georganiseerd. Het lijkt te toevallig dat er op zo’n grote schaal jonge meisjes zijn kaalgeschoren en met hakenkruizen zijn beklad. Waarom werden die meiden direct als de grootste misdadigers behandeld en in interneringskampen gestopt? Waarom richtte de woede van het volk zich niet meteen tot de agressors? Het verhaal van deze meiden was tot nu toe onderbelicht in de jeudliteratuur en zij krijgen via Wilma een stem.

In een tijd waarin steeds minder ruimte lijkt voor nuance, is een boek als dit van grote waarde. Het doet een beroep op het gevoel van medemenselijkheid. Het legt de persoonlijke en daardoor ook de maatschappelijke impact bloot die ontmenselijking met zich meebrengt, ongeacht of dat een partij betreft aan de goede of de foute kant van de geschiedenis.

Het verhaal van Ditte en haar moeder maakt indruk door de ingetogen beschrijving van de rauwe emoties die komen kijken bij het maken van verkeerde keuzes in oorlogstijd en de levenslange gevolgen daarvan. Het laat je verder kijken dan het conflict zelf, waardoor je je realiseert dat na bevrijding de vraag ‘hoe nu verder?’ moet worden gesteld om daadwerkelijk met elkaar in vrijheid verder te kunnen leven. Dat gold voor de Tweede Wereldoorlog, maar dat geldt ook voor alle conflicten die momenteel bijna dagelijks het journaal passeren. Wraak en uitsluiting kan daarbij -hoe begrijpelijk die emotie ook is- nooit de oplossing zijn. Het meisje dat er niet mocht zijn maakt die processen inzichtelijk.

Winactie: Pearl Harbor – Alan Gratz

We vieren dit jaar dat we al 80 jaar in vrijheid leven. De recente conflicten op het wereldtoneel bewijzen maar weer eens dat dat geen vanzelfsprekendheid is. In aanloop naar 4 en 5 mei staan we stil bij de Tweede Wereldoorlog. Dit onderwerp is breed vertegenwoordigd in de jeugdliteratuur en nog altijd worden er nieuwe verhalen bij geschreven.

Deze week maak je kans op Pearl Harbor. Je hebt een week de tijd om te reageren via onze instagram-pagina of met een reactie onder dit bericht. Leerlingen van Heleen en Janneke mogen ook een bericht sturen via Magister Berichten. Op vrijdag 18 april 2025 maken we de winnaar bekend.

Klik hier om deel te nemen aan de wedstrijd

Waar gaat het over?

Alan Gratz staat bekend om zijn filmisch beschreven jeugdboeken over heftige historische gebeurtenissen die vaak oorlog- en conflictgeoriënteerd zijn. In Nederland werd hij bekend door zijn indrukwekkende jeugdboek 9/11 over de aanslag in de Twin Towers in New York en eerder bespraken we al zijn boek De laatste granaat over de oorlog in Vietnam. De titel van zijn nieuwste boek heeft weinig verdere uitleg nodig. Pearl Harbor gaat over de Japanse verrassingsaanval in 1941 op een groot deel van de Amerikaanse vloot bij de kust van Hawaï.

Alan zorgt er altijd voor dat zijn jonge lezers zich goed met het verhaal kunnen identificeren door hoofdpersonages in hun vroege tienerjaren te beschrijven. In dit boek volgen we Frank en Stanley, wiens vaders op de marinebasis Pearl Harbor zijn gestationeerd. Op de dag dat de jongens een rondleiding krijgen op slagschip USS Utah slaat het noodlot toe en wordt de legerbasis onder vuur genomen door een grote groep Japanse oorlogsvliegtuigen.

Het boek is in drie delen ingedeeld: voor de aanval, tijdens de aanval en erna. Door het contrast tussen het eerste en tweede deel van het verhaal wordt duidelijk hoe een zorgeloos bestaan van de ene op de andere dag kan omslaan. Door het derde deel wordt duidelijk hoe een dergelijke gebeurtenis alle verhoudingen op scherp zet en het hele leven in een ander perspectief plaatst. Zo is Stanley bijvoorbeeld van Japans-Amerikaanse komaf, wat hem in de ogen van veel mensen opeens ‘de vijand’ maakt.

Actie voert in het boek Pearl Harbor de boventoon, maar er komen ook een paar mooie thema’s aan bod, zoals vriendschap en angst. Overleeft de vriendschap van Frank en Stanley nu Stanleys afkomst opeens in zo’n ander daglicht komt te staan? Daarnaast wordt beschreven hoe Frank altijd overal bang voor is en zijn angsten moet zien te overwinnen. Heeft bang zijn een functie en kun je het overwinnen wanneer je in levensgevaar bent?

Wie van spannend boeken vol uitvoerig beschreven momenten van actie houdt is bij Alan Gratz aan het goede adres. Het leest als een sensationele oorlogsfilm en stiekem doe je ook nog best veel historische informatie op.

Ons leeftijdsadvies: 12+ | Uitgeverij: Kluitman | Auteur: Alan Gratz | Vertaling: Carla Hazewindus |Verschenen: 16 september 2024

Niet gewonnen, maar wel nieuwsgierig geworden naar dit boek? Klik hier om het boek te bestellen.

Daar zit een luchtje aan – Janneke

Lieve Heleen,

Wat zich onder leerlingen online allemaal voordoet heeft directe gevolgen voor de sfeer in de klas. En toch kun je er als docent niet altijd de vinger op leggen wat er aan de hand is. Een paar weken terug deed zich een wonderlijk voorval voor tijdens mijn les.

Sinds 1 januari 2024 is het gebruik van mobiele telefoons niet meer toegestaan op middelbare scholen. Telefoons moeten bij mij op school in de telefoontas naast de deur van je klaslokaal. Toch weerhoudt dat leerlingen er niet van om contact met elkaar te houden. Oude, ongebruikte telefoons worden ter afleiding ingeleverd, de smartwatch werd in grote getale aangeschaft en whatsappen kan ook prima via je laptop. Je doet wat je kunt, maar het valt niet helemaal te voorkomen dat leerlingen digitaal worden afgeleid. Je hebt als docent ook steeds minder zicht op de sociale dynamiek in de klas. Een dynamiek die hevig wordt beïnvloed door wat er online zoal gebeurt. Groepswhatsapps kunnen voor veel problemen zorgen. Om nog maar te zwijgen van vernedervideo’s, doorgestuurde (naakt)foto’s en valse comments onder berichten op sociale media.

Met de mentorlessen over online veiligheid, cyberpesten en sexting nog vers in het geheugen begint het me zorgen te baren als tijdens een blokuur al de derde jongen naar de wc vertrekt, waarna een groot deel van de jongens in de klas grinnikend naar een binnengekomen berichtje op hun smartwatch staart en een enkeling grijnzend naar z’n laptop kijkt. De toiletbezoekers keren met een besmuikte grijns in het lokaal terug. ‘Smartwatches gaan vanaf nu in de tas,’ geef ik daarom aan, ‘en met toiletbezoekjes is het nu even afgelopen.’

Na afloop van de les vraag ik de heren om te blijven zitten en ik informeer naar wat er gaande was tijdens de les. ‘Oh niks,’ verzekeren ze me. Maar zo voelt het niet. Ik spreek mijn zorgen uit. Ze schrikken zichtbaar. ‘Zullen we het maar gewoon zeggen,’ vraagt de ene leerling toestemming aan de anderen. ‘Ja man, ze moeten niet iets ergs gaan denken.’ De rest grinnikt. ‘Oké dan,’ zegt de dapperste lachend. Hij kijkt me nauwelijks aan terwijl hij opbiecht: ‘We hebben een groepsapp waarin we drollen delen.’

Verbouwereerd vraag ik: ‘Pardon? Watvoor drollen?’ De jongens lopen paars aan van het lachen en laten hun vriend spartelen in dit gesprek. ‘Ja euh… de onze. We doen wie het meeste kan schijten en dan sturen we een foto van het resultaat.’ Tranen van het lachen rollen inmiddels over wangen en hinnikend hangen ze over de tafel. ‘Oké,’ antwoord ik, ‘Waarom?’ Hij haalt zijn schouders op en kijkt de rest aan met een blik alsof ik een domme vraag heb gesteld: ‘Euh… ja, waarom? Dat is gewoon lachen.’

Nog niet helemaal overtuigd of ik in de maling wordt genomen weet ik even niet wat ik moet zeggen, behalve een ongelovig: ‘hmm.’ Waardoor eentje de behoefte voelt om op z’n telefoon de groepsapp te openen en bewijs te leveren. Voor ik het weet krijg ik -vliegensvlug langs de berichten scrollend- een reeks toiletten met keutels van indrukwekkend formaat te zien. Ik wend met een vies gezicht m’n blik van het telefoonscherm af en roep lachend: ‘Oké oké! Laat maar zitten. Ik heb genoeg gezien. Gatverdamme!’ Gefascineerd vraag ik nog wel: ‘Hoe kan het in hemelsnaam zovéél zijn?! Gaat het wel goed met jullie? Nu maak ik me zorgen om jullie darmflora.’ Een lachsalvo volgt en ik krijg te horen: ‘We sparen het op, zodat we tegelijk kunnen gaan en de gang bij de personeelskamer lekker stinkt in de pauze.’ Genoeg informatie. Ik hoef niet nog meer te horen. ‘Maar we halen dus die pauze niet altijd.’ ‘Nee, dat is duidelijk.’

Ik spreek met de mannen af dat ze hun drollenhumor in het vervolg voor buiten de lestijd bewaren en laat de lachende herenclub m’n lokaal uit. Eentje draait zich nog grinnikend om, geeft z’n maat een klap op de schouder en roept naar me: ‘Dat zag je niet aankomen hè?!’ Ik grinnik ook en schud m’n hoofd: ‘Nee, zeker niet.’

De humor van tienerjongens is soms niet te doorgronden.

Liefs!

Janneke

*Afbeelding: Getty Images